Składowice - Park

Składowice (Ziebendorf)

 

Park
(nr rej.: 451/L z 17.07.1976)

 

Park w Składowicach rozciąga się po wschodniej stronie majątku. Został najprawdopodobniej założony w drugiej połowie XVII wieku jako ogród ozdobny, gdy pałacu mieszkał Johann Jonston. Pozostałością tego ogrodu jest wąski kanał wodny, położony po południowo – wschodniej stronie folwarku i dworku oraz układ regularnych dróg, widocznych już tylko fragmentarycznie. Relikt starszego założenia stanowi także prosta droga wyznaczająca niegdyś główną oś ogrodu, i niewielka platforma ziemna zamykająca ją od wschodu. Główna droga założenia ogrodowego została w XIX wieku obsadzona lipami, możliwe, że wówczas powstał staw, znajdujący się po północno-wschodniej stronie tej drogi.


Obecnie park jest w stanie ogólnego zaniedbania. Jego zabytkowy układ został w znacznym stopniu zatarty. Oprócz wspomnianego wcześniej, czytelnego układu zachowały się relikty kamiennej groty, wtopionej w narożnik wału, stanowiącej pozostałość romantycznych urządzeń stawu. Z tego też okresu pochodzi grupa dębów, rosnących w pobliżu platformy ziemnej. Zapewne w czwartej ćw. XIX w. po zachodniej stronie opisywanego stawu, powstał duży ozdobny staw o nieregularnej linii brzegowej, z niewielka maleńką wysepką, powiązany z siecią cieków wodnych. Wprowadzony wówczas drzewostan (klony, jawory, lipy i kasztanowce), grupowano wzdłuż dróg i wokół stawów. Jednocześnie kasztanowcami obsadzony został trakt dojazdowy do rezydencji.


Drzewostan parkowy składa się z klonów, jaworów, kasztanowców białych, dębów szypułkowych, grabów pospolitych i lip drobnolistnych. Wyróżniające się egzemplarze to: pomnikowy dąb szypułkowy oraz okazowe kasztanowce białe, topola biała, lipy drobnolistne, graby pospolite, jesion wyniosły, pięć dębów szypułkowych.

opr. Piotr Bieruta

Literatura:
Katalog zabytkowych ogrodów i parków województwa legnickiego (praca zbiorowa pod red. Krzysztofa Eysmonta), Legnica 1997