Krzecz Mały - Park i aleja lipowa

Krzeczyn Mały (Klein Krichen)

 

Park i aleja lipowa
(nr rej.: 459/L z 17.07.1976 oraz 47/A/01 z 31.07.2001)
(nr rej.: 705/L z 25.06.1986)

 

Park usytuowany jest po zachodniej stronie rezydencji. Został założony w 1776 roku i powiększony w XIX wieku.


Jest to założenie o układzie nieregularnym, którego główne elementy to kanał wodny o długości ok 300 m, rozciągający się na osi elewacji ogrodowej oraz staw usytuowany w północno-wschodnim narożniku, wzdłuż którego przebiega główna aleja dojazdowa do rezydencji. Jest to aleja lipowa, zakwalifikowana w jako odrębne założenie zabytkowe. Od strony zachodniej park zamyka sztuczne wzniesienie „Reiterberg”, powstałe podczas modernizacji przeprowadzonej w XIX wieku. Założenia posiada charakter ogrodu ozdobnego z siecią licznych ścieżek spacerowych. W wyniku braku opieki w okresie powojennym układ ścieżek oraz systemu melioracyjnego ogrodu został w znacznym stopniu zatarty. Na szczęcie obecny właściciel terenu prowadzi prace, których celem jest odtworzeniu historycznego stanu pałacu i ogrodu. Drzewostan ogrodu składa się przede wszystkim z lip drobnolistnych, dębów szypułkowych i lip szerokolistnych. Drzewa pomnikowe to cztery lipy szerokolistne, okazowe to: trzy lipy szerokolistne i dwa dęby szypułkowe.

opr. Piotr Bieruta, Paula Chruściel

 

 

Literatura:
Jan Biliński Lubin i okolice, Wrocław 1976
Henryk Ciesielski, Hanna Wrabec Katalog zabytkowych ogrodów i parków województwa legnickiego, Legnica 1997
Konrad Klose Beiträge zur Geschichte der Stadt Lüben, Lüben 1924
Romuald Mariusz Łuczyński Zamki i pałace Dolnego Śląska. Pogórze Izerskie, Pogórze Kaczawskie, Nizina Śląska - część zachodnia, Wrocław 1998
Jerzy Pilch Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005
Zabytki Sztuki w Polsce. Śląsk, (praca zbiorowa pod red. Sławomira Brzezickiego, Christine Nielsen, Grzegorza Grajewskiego, Dietmara Poppa), Warszawa 2006

Krzeczyn Mały - Pałac

Krzeczyn Mały (Klein Krichen)


Pałac
(nr rej.: 480/L z 29.03.1977)

 

Barokowy pałac usytuowany w zachodnim obrzeżu miejscowości. Powstał w 1724 roku dla rodu von Schack. W 1776 roku został znacznie rozbudowany dla tajnego radcy dworu pruskiego von Schweinitza. Kolejne modernizacje budowlane w obiekcie odbyły się około roku 1885 i w roku 1926. Obecnie pałac stanowi własność prywatną, jest remontowany.


Budynek pałacu jest dwukondygnacyjny, w części podpiwniczony, zbudowany na planie dwóch prostokątów, ustawionych wzdłuż jednej osi. Obiekt wieńczy dach mansardowy, częściowo z mieszkalnym poddaszem, z lukarnami i powiekami od strony wschodniej i północnej. Elewacje podzielone pionowymi pasami boniowania w dolnej kondygnacji i pilastrami z korynckimi kapitelami na piętrze. Prostokątne okna posiadają ornamentalne zwieńczenia. Fasada frontowa (wschodnia) jest siedmioosiowa, z ujętym pilastrami portalem na osi. Elewacja zachodnia (parkowa) posiada trzy kondygnacje oraz portal na osi, przed którym znajduje się niewielki taras, otoczony kamienną, ażurową balustradą. Na taras z dwóch stron prowadzą schody. Układ wewnętrzny organizuje korytarz, który biegnie przez całą długość budynku. Po obu stronach korytarza znajdują się pomieszczenia traktu południowego i północnego, przy czym sale traktu południowego posiadają układ amfiladowy.

opr. Piotr Bieruta

 

 

Literatura:
Jan Biliński Lubin i okolice, Wrocław 1976
Henryk Ciesielski, Hanna Wrabec Katalog zabytkowych ogrodów i parków województwa legnickiego, Legnica 1997
Konrad Klose Beiträge zur Geschichte der Stadt Lüben, Lüben 1924
Romuald Mariusz Łuczyński Zamki i pałace Dolnego Śląska. Pogórze Izerskie, Pogórze Kaczawskie, Nizina Śląska - część zachodnia, Wrocław 1998
Jerzy Pilch Leksykon zabytków architektury Dolnego Śląska, Warszawa 2005
Zabytki Sztuki w Polsce. Śląsk, (praca zbiorowa pod red. Sławomira Brzezickiego, Christine Nielsen, Grzegorza Grajewskiego, Dietmara Poppa), Warszawa 2006